Wednesday, June 26, 2019
   
Text Size

nieuws

Lieverst - Kruiper

 

Pak die vroege kansen...

...dat is voor mij het thema van de laatste partijen die ik heb gespeeld, maar ook wat ik om mij heen zie.

Je bent net binnen, het is nog ff gezellig, je speelt plichtmatige wat zetten en je let niet echt op of er al iets te halen valt. In mijn partij tegen Dirk Kruiper gisteren was exact zo'n moment. We doen 8 zetten en het lijkt erop dat Dirk een leuke stelling heeft... dat vinden wij allebei. Hij speelt een aanvallende zet, ik kijk ernaar, ik reken wat uit maar geef het niet genoeg aandacht. Het kan toch niet zo zijn dat Dirk een blunder maakt op zet 9? Volgens de computer wel...+5 voor mij, een (simpel) stukwinst en de stukken kunnen eigenlijk al in het doosje... als ik er eventjes naar gekeken had. Dat ik de partij daarna nog win heeft veel weg van stellingsgeluk wat uitmondt in een verwoestende aanval (ik zal de partij vanavond op de site zetten).

Mijn vorige partij tegen Frans Koopman had hetzelfde karakter. 8 zetten in de stelling, je speelt wat zetten en ziet een motef, maar je zet niet door. Niet effe doorrekenen, gewoon zetten. Frans maakte een positionele blunder die mij +2 op zou leveren. In plaats daarvan speel ik de meer simpele zet waardoor het gewoon +0 wordt. Echter beide denken dat Frans wat beter stond... tot je de computer erop los laat, en als je dan de computer volgt dan denk je "Hoe kan ik dat nou niet gezien hebben!"

Naast mij speelde Luc tegen Louis. Hier kwam de blunder op zet 5 al langs. Luc kon een pion winnen met een simpele combinatie. Hij had er wel naar gekeken, maar dacht dat het niet kon, Louis zei dat hij het pas zag na de zet... ook hier werd deze vroege kans niet gepakt. Zo'n zelfde kans had ik toen wel tegen Peter Klok enige tijd geleden, gelukkig zag ik die dan wel.

Het voordeel van het niet benutten van zulke vroege kansen is dat je daarna prachtige partijen krijgt. De spelers zijn dan warm gespeeld en gaan dan pas echt opletten en nadenken. 

 

Grafzetten

De kortste partij van de 26ste ronde in de interne kwam op naam van Johan Buis en Jan Verhoeven; kwestie van ongelijke krachtsverhouding. De langste partij werd gespeeld door Paul Lieverst en Frans Koopman. Rustig manoeuvrerend hield de witspeler steeds een klein voordeel en de zwartspeler steeds minder bedenktijd. Het gevolg laat zich raden: een serie grafzetten uit tijdnood en winst voor de koploper. Evert Schmit stuurde zijn koning op avontuur richting centrum bord en incasseerde het loon voor zijn dapperheid: winst op Luc Stet.

 

Strijd tot op het bot

Zoals Frans al aangaf, dit had een finale kunnen zijn. Twee spelers die elkaar door en door kennen op schaakgebied en er vol voor willen gaan en alle tijd opmaakten die voor hen ter beschikking stond. Deze halve finale stond bol van spanning en strijd. Nu wil ik wel even een kritische noot plaatsen om mee te beginnen.

We zijn een gezellige club en we spelen niet met het mes op tafel, maar binnen ons schaakbereik proberen we wel het maximale eruit te halen, zeker omdat dit een halve finale is van een leuk opgezette beker competitie. Luc en ik waren al bezig met de partij en de theorie waren we al voorbij als er iemand nog laat binnenkomt op de club. Op zich geen probleem, maar de herrie en onrust die daaruit voortkomt is vervelend en storend voor de spelers die al bezig zijn. Als dit een tijdje doorgaat en ik vraag of het allemaal wat stiller kan wordt er nog extra herrie gemaakt. Lijkt me nergens voor nodig. Zeker ook omdat ik het niet vroeg voor mezelf maar voor mijn tegenstander die er last van had en aan zet was en uit zijn concenttratie was gerukt (gelukkig speelde hij voorteffelijk). Dus graag voor de late binnenkomers, kijk even om je heen en heb begrip en respect voor de mensen die al druk bezig zijn in diepe concentratie op het maximale van hun kunnen. Het blijft toch een schaakpartij.

Maar goed... dan de partijen:

Partij 1: Ik kom goed uit de opening en vrij snel kom ik 2 pionnen voor. Echter Luc heeft zijn stukken zo goed gepositioneerd dat er altijd een dreiging bestaat. Ik acht de tijd rijp om mijn koning erbij te halen... ai... dat bleek even fout af te lopen. Ik verlies een pion en een kwaliteit, maar mijn stelling is nog wel speelbaar. Het is jammer dat we niet nog 30 minuten hadden om dit te analyseren. Ik kom ik tijdnood en ik weef er een remisenet in. Ik denk dat ik nog een winstkans zie, maar met 5 seconden op de klok heb ik geen tijd om dit uit te rekenen. Ik maak er remise van om daarna te zien dat wat ik in gedachten had inderdaad meteen winnend zou zijn. Au!

Partij 2: Met de klap van partij 1 nog vers in mijn hoofd doe ik wat plichtmatige zetten met zwart. Het duurt niet lang voordat Luc de overhand heeft in de stelling. Mijn stukken staan allemaal aan de achterkant en echte speelbare kansen heb ik niet. Het is nu afwachten op Luc en aan welke kant hij wil doorbreken. Ik wacht en ik wacht maar Luc komt niet met een plan waardoor ik een vesting kan maken. Op een tactisch moment bied ik remise aan. Hij denkt er te lang over na om door te spelen (nog maar 6 minuten op de klok in een moeilijke stelling) en hij gaat akkoord met remise.

Partij 3: Omdat we heel vaak vluggeren tegen elkaar switch ik van mijn standaard opstelling. Het levert mij weinig op en de stelling is redelijk in evenwicht. Tot ik plots een tactisch torenoffer kan plaatsen. Ik zie dat Luc dit offer verkeerd inschat en gaat de verkeerde afwikkeling in. Zijn koning heeft geen verdediging meer en hij heeft geen tijd om zijn stukken erbij te halen. Enkele zetten later gaat hij mat. Ook deze partij gaat tot het einde en ik merk dat ik erg moe aan het worden ben.

Partij 4: Luc moet winnen om er nog iets uit te halen. Hij speelt de sterren van de hemel en ik word helemaal overlopen. Ik moet ontzettend veel tijd investeren om een soort van verdediging op te zetten. Ik zie zo veel dreigingen dat het zwart wordt voor mijn ogen. Alles staat op een kluitje en ik ben aan de goden overgeleverd. Ik denk dat Luc 2 winnende plannen heeft gehad, maar dat ook bij hem de moeheid is toegeslagen. Hij voert beide plannen niet uit en ik kom met de schrik vrij. Ik kan alles afruilen en heb een remisestelling opgebouwd. Met de moed der wanhoop gaat Luc op zoek naar iets... maar dat iets komt niet. Nadat hij ook nog eens een vol stuk verliest vindt hij het wel genoeg.

Ik baal nog steeds een beetje van de eerste partij. Ik heb er niet van kunnen slapen. Over enkele weken in de finale wacht mij Frans Koopman. Een sterke speler met maar 1 echte zwakte... de tijd. Ik hoop dat het net zo'n boeiende en spannende strijd wordt als tegen Luc. Het waren inderdaad waanzinnige partijen die tot op het bot werden uitgespeeld. Daar hou ik van!

 

puzzel

Sponsoring

sk 200 200

Motiefgroep schaken

motiefgrp

de schaakverzamelaars!

J'ADOUBE weblog

collage

Login Form